Het wordt al dagenlang aangekondigd: de lente komt er aan, maar als ik de regen en de wind buiten tegen het raam te keer hoor gaan heb ik er een hard hoofd in. Ik kan niet langer wachten, ik zoek de zon vanavond zelf op. Ook al is het een nepzonnetje, warm istie wel!
Vanmiddag is schoonvader met de ambulance van het AMC in Amsterdam naar het IJsselmeerziekenhuis in Lelystad overgebracht. Voorlopig nog geen operatie, eerst tot rust en op kracht komen. Daarna zien we wel verder.
Vandaag had ik een training in Woerden: Workshop Achterbancommunicatie. De website van het FNV meldt: 'Na deze dag kunt u uw achterban onderscheiden in verschillende groepen en een goede relatie met de achterban opbouwen en onderhouden. U weet mondelinge en schriftelijke communicatiemiddelen op de juiste wijze in te zetten en kunt een doordacht communicatieplan maken. Tenslotte communiceert u schriftelijk beter, zodat de boodschap overkomt.'
Ik weet niet of bovenstaande echt op mij van toepassing is geweest, maar ik heb er -mede dankzij de communicatie met andere leden van diverse ondernemingsraden door het hele land- zeker wel iets van deze dag opgestoken.
Edo is vanavond vroeg zijn bed ingedoken. Hij voelde zich niet helemaal 100%. Pijn in de buik en en gewoon niet lekker in zijn vel. Ikzelf heb sinds gisteravond flinke keelpijn, dus we zijn twee kneuzen bij elkaar. Ik ga straks nog maar even stapeltje overhemden wegstrijken en daarna misschien nog even op de bank hangen met een filmpje in de dvd-speler.
Vandaag de eerste werkdag van de 220 werkdagen die het jaar 2010 (voor mij) tellen. Nog 219 werkdagen te gaan. Niet dat ik het nu iedere dag zal bijhouden, want er wordt al zoveel bijgehouden tegenwoordig. En vroeger. Zo is bekend dat 346 jaar geleden Sir Isaac Newton (die van die appelboom en zwaartekracht) werd geboren en werd de staat Utah in 1896 officieel een van de Verenigde Staten van Amerika.
Vandaag heb ik ook weer oude 'meuk' op mijn laptop opgeschoond. Dat vind ik dan ook wel weer een voordeel van een nieuw jaar. Oude zaken van het voorgaande jaar verzamel ik allemaal in een mapje en sla dat op. Op mijn computer en op de externe schijf. Zo zijn er een klein aantal foto's die ik al surfend op het wereld wijde web of memorystick vond, maar hier nooit heb geplaatst. Tot vandaag.
Vandaag was het een onrustige dag op het werk. Veel collegae waren vanmiddag erg druk in het doen en laten. Ik dacht eerst nog dat er een storm op komst was, maar toen ik vanmiddag vanuit het werk naar huis liep zag ik laag aan de hemel waarschijnlijk de reden van alle drukte bij de mensen. Volle maan.
Al surfend kwam ik op Amazon.com onderstaande rugtas tegen. Leuk! Vooral rond kersttijd, maar ik twijfel nog of ik ook een exemplaar zal aanschaffen. Je kunt er niet in het daglicht of tijdens een regenbui mee rondlopen en je mag er na middernacht ook al geen voedsel meer in stoppen..
Terwijl de hele dag een andere bank in het nieuws stond, stond vandaag voor ons toch echt wel in het teken van onze eigen nieuwe bank(en). Na twaalf weken wachten werd deze vandaag uiteindelijk bezorgd. De armleuningen zijn veel lager dan we gewend zijn en het oogt allemaal iets meer pompeus, maar over een paar dagen weten we vast niet meer beter.
Poes Molly Penny heeft het kattenluik ontdekt! Vanmiddag zag ik 'r ineens in de achtertuin huppelen. Nadat ik haar (met enige moeite) binnen had gehaald, liep ze even later als een ware Houdini ontsnapt vrij door de achtertuin.Gelukkig komt ze steeds terug en kan ze nu eigenlijk wel gewoon in en rondom het huis vrij rondlopen.
Vandaag zijn ook de heerlijke avondjes op de maandag weer begonnen! Vanavond starten Benelux' Next Top Model en Project Catwalk. Het laatste vind ik een heerlijke serie. Een realityprogramma waarbij de deelnemers ook nog eens creatief bezig zijn in plaats van lui op de bank te hangen. Vanavond dus het verstand op nul en de TV op RTL5.
Mijn eerste vakantiedag. Vanmorgen rond 10 uur wakker geworden en even daarna maar opgestaan. De rest van de dag rustig aan gedaan met hier en daar een klusje. Urenlang naar de oplader van mijn mobieltje gezocht, in de achtertuin het gras gemaaid, relaxt op mijn slippers boodschappen gedaan (om het vakantiegevoel te houden) en wat wasjes gedraaid. Het bleek dat Edo mijn oplader naar zijn werk had meegenomen.
Terwijl Edo en ik het te veel ingekochte vlees van gisteren ook maar op de barbecue gooien en genieten van de zoveelste barbecuemaaltijd dit jaar, denkt Oprah-cat haar eten vanuit de boom te horen kwetteren. En voordat je het woord kwetteren hebt kunnen spellen zit de al in de kruin van de boom. Met het avondzonnetje op de achtergrond kon ik het toch niet laten om even mijn kiekjesschieter te pakken..
Just another manic Monday... En ik heb er weer eens één te pakken! Een virus. Geen Mexicaanse griep, maar eentje waardoor mijn laptop niet wilde opstarten. Hoe het ondanks alle Norton-beveiligingen toch in mijn lappertje is gekomen is mij een raadsel. Nu maar met de fingers crossed hopen dat het gedownloade vaccin werkt.
Eindelijk heb ik dan ook het officiële Paint Shop Pro Photo X2 in mijn bezit. Eerlijk gekocht. Na jarenlang foto's te hebben bewerkt met een klein en een beperkt download-fotobewerkingsprogrammaatje mag ik nu eindelijk aan het echtere werk beginnen. Waar ik voorheen tientallen handelingen moest doen, kan ik nu met één muisklik de dingen veranderen. Er zijn met dit programma zo veel mogelijkheden dat het me een beetje begint te duizelen. De komende avonden vind ik het niet erg wanneer het regent, dan kan ik me even verdiepen in de PSP-PX2..
Vanmiddag vanuit het werk liep ik de supermarkt binnen, net op het moment dat er een proletarisch winkelende klant de buurtsuper uit wilde gaan. Op zijn aanhouding werd deze persoon zo agressief dat een andere klant werd gevloerd. Het personeel liet zich echter niet tegen de vloer uit het veld slaan en wisten de wilde en schreeuwende meneer mee naar binnen te nemen. Tegen de tijd dat ik mijn boodschappen op de band had gezet was de politie ook gearriveerd. Ik hoorde van de caissière dat de meneer in kwestie niet voor zijn bier wilde betalen. Die verdomde crisis ook..
Gelukkig beginnen mijn naaste collega's er nog niet moe van te worden. Het Eurovisie Songfestival. Ze hebben de dubbel-CD nog niet uit de speler gehaald. Dus tot nu toe kunnen ze het vast wel waarderen. Het gebeurt niet vaak de het Eurovisie Songfestival drie avonden in één week wordt uitgezonden, dus ze gunnen mij mijn plezier. De kansen voor Nederland staan er volgens de bookmakers vandaag iets beter voor. Maar nog net niet genoeg om naar de finale van zaterdag door te gaan.
Een reclamespotje tegen huiselijk geweld, met filmactrice Keira Knightley in de hoofdrol, mag in Engeland niet op televisie worden uitgezonden. Dit omdat de beelden te gewelddadig zijn. De Britse Reclame Code Commissie vindt met name de beelden waarin Knightley wordt aangevallen te shockerend voor het televisiepubliek, zo schrijft de Britse krant Telegraph maandag.
Woman's Aid, de organisatie achter de commercial is van mening dat het spotje de realiteit van huiselijk geweld weergeeft. Politiek Verenigd Koninkrijk bemoeit zich ook met de kwestie en Labour-politicus Kerry McCarthy laat weten dat huiselijk geweld een kwestie is die niet zachtzinnig benaderd moet worden. ' Het is juist belangrijk dat dit soort campagnes bestaan en dat de boodschap de juiste personen raakt.' bron
Ikzelf vind iedere vorm van geweld totaal zinloos en ben van mening dat hier in Nederland ook wel eens meer bekendheid gegeven mag worden aan het huiselijk geweld. Vooral ook aan de instanties die de slachtoffers van [huiselijk] geweld kunnen helpen. Onder onderstaande foto staat het besproken filmpje. Onnodig om te melden dat het er gewelddadig aan toe gaat in het spotje.
Toen ik vanmiddag vanuit het werk thuis kwam had Edo de barbecue al aan staan. De vlammen sloegen al aardig door het houtskool en het vlees werd in rap tempo op het rooster gegooid. Lekker vroeg eten houdt in dat je dan ook een langere avond voor de boeg hebt. Deze extra tijd hebben we gebruikt om op de kale plekken in het gras nieuwe graszoden te plaatsen. Het gazon ziet er nu groter en de tuin ziet er veel groener uit. Overigens vind ik het wel vreemd dat de spreekwoordelijke groene vingers vaal snel veranderen in modderbruine klauwen..
De volgende tekst las ik laatst in een Amerikaans tijdschrift; 'De laatste tijd is mijn 17 jarige zoon steeds meer gesloten naar mij toe. Toen ik laatst op zijn slaapkamer was vond ik een tijdschrift met allemaal afbeeldingen van naakte mannen. Vanzelfsprekend heeft hij een vriendinnetje, welke hij voor mij verborgen houdt, die dit tijdschrift mijn huis in heeft meegenomen. Nu ben ik bang dat zij met elkaar naar bed gaan en dat zijn vriendin opzettelijk zwanger wilt worden. Wat kan ik hier tegen doen?' bron
Als wij lasagne willen eten, kopen we nooit zo’n kant en klaarmaaltijd in een bakje. Mij te klef, te flauw en eigenlijk ook te onsmakelijk. De lasagne die wij eten maak ik altijd zelf. Met verse ingrediënten en dan ook wat hulp van één van de Wereldgerechten van Knorr. Goed te eten en ook goed en snel in elkaar te flansen.
Maar nu is er sinds een paar weken in de supermarkten van Almere geen enkel pak lasagne van Knorr meer te vinden. Niet bij de Jumbo, niet bij de Plus en zelfs niet bij de Albert Heijn. Ik vraag me nu serieus af wanneer ik weer eens een schotel met lasagne in de oven kan schuiven, want volgens mij heerst er hier in Almere een ware lasagneschaarste.
Edo heeft laatst een nieuwe spijkerbroek gekocht. Een dark-/raw denim-exemplaar. Er wordt op het aangehecht kaartje in het engels gewaarschuwd dat de spijkerbroek kan 'bloeden' op witte stoffen. Afgeven dus. Je witte bankstel, gympen, onderbroeken of autostoel kunnen dus lichtelijk blauw worden. Ikzelf zou zo mijn bedenkingen hebben bij het aanschaffen van zo'n afgeefbroek. Helemaal als ik onderstaand wasadvies lees. Zes maanden tot een jaar niet wassen.
Maandag. Altijd de eerste van de week. Maandag. De tegenzin in het weekend. Maandag. Vaak een baaldag. Maandag. Vaak een ziektedag. Maandag. Ik ben blij dat je (bijna) voorbij bent. Dinsdag. Bijna weekend!
Vandaag na het werk was ik zeer benieuwd naar hoe ik het huis bij aankomst zou aantreffen. Ik trof het niet aan zoals afgelopen vrijdag, maar gewoon zoals ik het de afgelopen jaren aantrof. Natuurlijk kon ik er wel van uit gaan dat alles er normaal uit zou zien, maar op één of andere manier spelen je gedachten een spelletje met je.
Vandaag zijn de criminelen voor de rechter voorgeleid en ik weet niet wat de uitspraak is geweest, maar ik vind het eigenlijk wel hoog tijd dat ik mijn laptop terugkrijg. De technische recherche hoeft volgens mij niet meer te controleren op sporen, want de daders zijn vandaag berecht. Morgen maar eens bellen naar het bureau..
Vanmorgen bedacht ik dat ik volgende maand weer naar de tandarts moet voor controle. Meteen besloot ik maar de telefoon te pakken om een afspraak te maken. De telefoniste aan de andere kant van de lijn vroeg of ik nog voorkeur had voor een dag of een tijdstip (ja, de keuze is reuze bij mijn tandarts). Dus ik vertel haar dat ik het liefst in de avonduren (het voordeel van wonen in Almere) een afspraak wil. Zegt de telefoniste: 'Ik heb nog een gaatje morgenavond om half negen'. Ik vertelde haar dat ik het goed vond en ik de afspraak in mijn agenda zou zetten. Nu hopen dat ik morgenavond zelf geen gaatje(s) heb.
Vandaag was mijn eerste werkdag van 2009. Ook was het mijn eerste werkdag na tien jaar officieel in dienst bij mijn huidige werkgever te zijn. Toen ik vanmorgen op het werk aankwam stond de volledige directie in de hal klaar om een handje te geven. Eerst dacht ik dat dit voor mijn jubileum wel een beetje overdreven was, maar ze stonden er met oliebollen en appelflappen. Om alle medewerkers de beste wensen voor 2009 toe te wensen.
Eenmaal op de zesde etage (ja, ik neem nog steeds de trap) zag ik op de afdeling slingers boven mijn werkplek hangen en in de loop van de ochtend werd er een taart (50x50x15 cm) voor mij bezorgd. Omdat bijna iedereen natuurlijk (nu wel) goede voornemens heeft, ben ik maar de gehele etage afgelopen om taart te slijten. Gelukkig waren er genoeg collegae die mijn feest door middel van de taart te eten wilde vieren. Er maar één negende deel van onderstaande taart overgebleven.
Ik raak helemaal in de war van de feestdagen. Ik denk vanavond steeds dat het morgen zaterdag is, maar een ieder weldenkend mens weet dat het gisteren zondag en vandaag een gewone maandag is. En dat morgen vanzelfsprekend dinsdag zal zijn. Vanmiddag toen ik in de kou in de stad liep leek het weer op een zaterdag, want het was best druk (voor een maandag). Maar ik weet nu: overmorgen, woensdagavond is oudejaarsavond, donderdag nieuwjaarsdag en de dag erna is dan weer een normale vrijdag. Het begint me te dagen..
Eergisteren had ik het er al over: Playstation®Home. De virtuele wereld die je via de PS3 kunt benaderen. Bij weblogger Steve las ik er al eerder over en gisteravond heb ik Steve voor het eerst at Home ontmoet! Natuurlijk is het niet te vergelijken met een echte ontmoeting, maar het is leuk genoeg! Tijdens het chatten kun je dansen of dammen en er zijn nog genoeg andere dingen die je kunt ondernemen.
Op het weblog van Steve staat vandaag een afbeelding van zijn televisiescherm. Ik zag dat hij een ADHD-TV (dus beter, scherper beeld) heeft. Op de afbeelding hieronder zie je duidelijk nog de ouderwetse strepen in beeld. Een nieuwe televisie ligt nog niet in de planning, maar ik weet al een voornemen voor 2009..
Mijn baas geeft nooit een traditioneel kerstpakket aan zijn werknemers. Voor mij en mijn collegae geen jaarlijkse fles wijn, droge kaakjes en een blikje ragout. Al tien jaar lang krijg ik in december Kunst van mijn werkgever. De eerste jaren waren dat schilderijen/zeefdrukken en sinds een paar jaar krijgen we de keuze in andere Kunstzinnige zaken. Vorig jaar waren dat naast de zeefdrukken diverse schalen en dit jaar hadden we de keuze in (naast de gebruikelijke) zeefdrukken ook kop en schotels. Ik ging voor de espresso en cappuccino kop en schotels van Kunstenares Elice Kernkamp.
Vandaag heb ik met een andere collega op de afdeling getrakteerd ivm onze verjaardagen. Ik was vrijdag jarig en aanstaande donderdag wordt zij 26 jaar jong. Deze collega heb ik een paar maanden beter leren kennen toen de diverse afdelingen allemaal naar één etage zijn verhuisd.
Toen we vanmorgen de spekkoek en de sponscake in de keuken van het bedrijfsrestaurant aansneden en de pasteitjes in de oven werden opgewarmd hadden we wat meer tijd voor enige smalltalk. Op mijn antwoord op haar vraag waar ik nu eigenlijk woonde reageerde zij met: 'maar dan woon je tegenover mij'.
Sinds een paar jaar staan er op het veld voor ons huis een aantal containerwoningen voor starters en nu blijkt dus dat zij al een enige tijd schuin tegenover mij woont. Zo zit je maanden samen met iemand op een afdeling en dan blijkt later dat ze nog geen 300 meter hemelsbreed van je af woont. Letterlijk een 'small world'.
De losse fietslampjes die ik laatst gekocht heb, hebben zich inmiddels terugverdiend. Vanavond vanuit het werk reed ik een 'fiets-licht-controle-fuik' van de politie in. Een bellende fietser voor mij mocht afstappen omdat hij zonder licht reed. Misschien kon hij het excuus gebruiken dat het display van z'n mobieltje licht gaf, maar ik denk niet dat de dienstdoende agent dat smoesje zou geloven. Hoe dan ook, ik heb me een boete van minimaal € 20,00 bespaard.
Verder heb ik sinds gistermiddag een beetje last van een slapend tintelend gevoel in mijn linkerhand en linker onderarm. Op het werk zeiden ze al dat er ergens waarschijnlijk de bloedtoevoer beknelt word en dat een massage in de nek en schouders wel zal helpen. Dus Edo heeft vanavond even mijn schouders gekneed (overigens háát ik het om gemasseerd te worden) en ik moet zeggen dat er wel enige verlichting is. Maar of het nu echt weg is.. Morgen maar even in de gaten houden.
*UPDATE*
de tinteling is zo goed als weg.
Heel Almere gaat aan de glasvezel. Voordat dit gebeurt krijgt iedereen een eigen slotgracht voor de woning (dit laatste natuurlijk alleen bij hevige regenval).
Vanmiddag bij thuiskomst zag ik een stapel dozen en huisraad in de gang staan. Neef Rick krijgt eind deze week de sleutel en is van plan om na aankomend weekend meteen zijn kamer in Almere-Haven te betrekken. Natuurlijk moet er het een en ander behangen, geschilderd en opgeknapt worden, dus donderdag komt zijn moeder (mijn zus) Yvonne richting Almere om neef Rick te helpen bij het uitslaan van zijn (maatschappelijke) vleugels.
Gisteravond was er een borrel op het werk naar aanleiding van de officiële opening van 'onze' etage. Directieleden van de diverse werkmaatschappijen waren ook aanwezig. Na de onderhoudende presentatie was dan de borrel op de zesde. Lintjes werden officieel doorgeknipt en de champagne vloeide officieel door de collegiale keeltjes.
Overigens niet dat ik te veel kon consumeren, want vandaag heb ik een training voor de ondernemingsraad. Gelukkig is deze training in Almere, dus ik hoef er niet al te vroeg uit. Ik kom deze week trouwens weinig aan mijn eigen werkzaamheden toe, want woensdag mag ik samen met mijn andere naaste collega's naar Amsterdam. Lunchen bij de verzekeraar van onze debiteuren. 'Ach, het hoort er allemaal bij', zeg ik dan maar..
En zo zit de eerste werkdag ná de vakantie er weer op. Per vandaag zit ik op de zesde etage (ipv de tweede) en vanmorgen dacht ik overmoedig 'Ik neem niet de lift, maar de trap naar boven'. Dus na zo'n 108 (!) traptreden te hebben belopen kwam ik zwaarlijfig hijgend op mijn nieuwe werkplek aan. Ik denk dat ik het er maar een dagelijks gebeuren van maak. Iedere dag de trap te nemen. Over een half jaar zal ik er misschien dan wel aan gewend zijn (en wat slanker).
Hoop ik..
Vandaag ben ik heel even naar het werk geweest. Iedereen was net verhuisd en ik ben van nature toch wel een beetje nieuwsgierig. Plús het feit dat ik voor collega M. een iPod Shuffle vanuit Amerika had geregeld en deze aan haar wilde overhandigen. Dus even een half uurtje op de nieuwe afdeling koffie gedronken om daarna in het centrum wat boodschappen te scoren. Ik woon tenslotte èn vlakbij mijn werk èn heel dichtbij het centrum.
Wederom werd er vandaag geen bezoek gebracht aan de Makro (wordt toch géén traditie hoop ik?), maar wel een bezoek aan de Decorette ivm het aanschaffen van nieuwe vitrage en overgordijnen. Van de prijsopgave (> € 1.100,=!) zakte de figuurlijke broek naar beneden, dus gaan we nog even goed nadenken over wat we nu precies gaan doen. To be continued..?
Vandaag een laatste muur gedaan en dit keer een iets drukker behang tegen de wand geplakt. Een beetje barok, een beetje (erg) aanwezig. Mocht ik voorheen altijd zeggen dat ik het best een mooi behang vond, maar dan wel voor anderen. Blijkt dat het bij ons ook wel staat. Edo was er al -eerlijk gezegd- niet zo gek van, maar hij was toch al snel gewend. Edo werd zelfs een beetje overenthousiast, want ineens werd besloten om nog een wand te beplakken met behang (op naar de Doe-Het-Zelfer!). Iets lichter dan het oude en meer in de trant van het andere (nieuwe) behang. Morgen gaan we weer vrolijk verder met plakken. Of het hier bij blijft betwijfel ik, want ik zag Edo vandaag op een zeer verdachte manier naar het oude behang in de gang en het trapgat kijken... To be continued?
Sinds vorige week kijken we hier thuis rond de klok van zeven uur naar Rock School op RTL7. In dit programma gaat de bassist van KISS, Gene Simmons, de uitdaging aan om 'gewone' schoolkinderen op te leiden tot echte (hard)rock artiesten. Onder de leerlingen heerste een ware competitie om in de rockband te komen. Deze scholieren zijn zoals pubers horen te zijn. Ze komen uit 'een gat' in Engeland en iedereen werkt hen, volgens hen, tegen en zijn juist zij het slachtoffer als het even niet mee zit.
Toch zit er een jongen, genaamd Chris Hardman tussen deze leerlingen die ècht gedreven is. Ondanks dat hij een week afwezig (op vakantie) is en niet mee kan repeteren gaat hij voor die plek in de band. Bij terugkomst staat hij constant vooraan en regelt diverse dingen. Als het voorbeeld van 'als je iets wilt, moet je er ook helemaal voor gaan' werkt hij zich naar de top. Dit wordt natuurlijk niet gewaardeerd door de andere leerlingen en zijn zij (vanzelfsprekend) weer het slachtoffer.
Dinsdagavond is de laatste aflevering van deze serie en omdat ik over dit mooie, grappige 'The Secret' voorbeeld van Chris wilde bloggen, zocht ik het één en ander op via Google. Het blijkt nu dat de serie Rock School al in 2006 in Engeland was uitgezonden. Chris heeft destijds een plek in de band gekregen. Sterker nog, in september van 2006 had Lil' Chris, solo een top 3 hit in Engeland en heeft hij inmiddels een tweetal albums uitgebracht. Het blijkt maar weer: waar een wil is, is een weg.
Momenteel zit ik hier achter mijn laptop met een laagje zweet in mijn nek en over mijn rug. Zomerse temperaturen vind ik prima, maar dat daarmee ook gelijk zo een hoog luchtvochtigheid meekomt, vind ik toch wat minder. En het maakt niet uit waar je zit. In de tuin, voor de TV of onder de douche. Je blijft nat.
Vandaag wordt in Tilburg het roze gevierd. Wat ooit de minst bezochte dag van de TIlburgse Kermis was, is nu een van de hoogtepunten. De Roze Maandag is de meest bezochte en drukste dag van de kermis. Hoewel ikzelf niet de behoefte heb om [alleen] mijn roze kant te laten zien ben ik er wel trots op dat ik [en mijn gelijkgeaarden] hier in Nederland zonder grote problemen onszelf mogen zijn.
Helaas las ik op het Kletskop-blog van Stefan dat dit niet altijd gangbaar is in de wereld [buiten Nederland]. Ik werd een beetje stil en flink verdrietig van het bericht dat uit een favoriet vakantieland komt. Over een kleine twee weken is de Amsterdam Gay Pride. Ook dan zullen de mensen een mening oordeel hebben, maar hopelijk denkt dan niet iemand dat er een eer valt te halen door het doden van een ander mens.
Cold Turkey is de naam van een manier van afkicken. Bij Cold Turkey wordt in een keer van de drugs of verslaving afgestapt, zonder "af te bouwen" en zonder middelen te gebruiken die de ontwenningsverschijnselen kunnen remmen.
De Engelse term Cold Turkey betekent in het Nederlands vertaald
"Koude Kalkoen". De uitdrukking refereert aan hoe de huid van een drugsverslaafde eruit ziet, als kippenvel, wanneer hij probeert af te kicken.
Per vandaag heb ik me voorgenomen geen impulsieve (internet)aankopen meer te doen. Het is niet dat het de spuigaten uitloopt, maar als ik zo door blijf gaan moeten Oh, who am I kiddin'. Onnodige aankopen blijven onnodig. Klaar.
Op het internet kom je vaak al surfend wat opmerkelijke dingen tegen. Zo las ik laatst dat sommige films last hebben ven een 'vloek'. Ik bedoel geen film met het woord 'damned' of 'hell' in de titel, maar waarbij tijdens en na de opnames vreemde, onverklaarbare, toevallige gebeurtenissen voorkwamen. Of erger dat veel cast- en crewleden onder ongelukkige, onnatuurlijke of vreemde omstandigheden het leven laten. Zo zijn er de volgende films:
Rebel Without A Cause
James Dean - verongelukt in 1955 zijn Porche Spyder in 1955.
Nathalie Woord - verdrinkt na een feest op een boot in 1980.
Sal Mineo - vermoord in 1976 bij een roofoverval.
Winnaar van alle vervloekte films is toch wel één filmreeks. Van alle jeugdige acteurs die de kinderen van het getergde gezin speelden is er nog maar één in leven.
Poltergeist
Dominique Dunne - speelde de oudste dochter en werd in 1982 gewurgd door haar ex-vriend.
Will Sampson - Speelde de indiaan in deel twee en overleed in 1987 na een leveroperatie.
Heather O'Rourke - speelde de jongste dochter en overleed in 1988 aan bacteriële vergiftiging.
Enig overlevende kinderster is Oliver Robins. Hij speelde de zoon van het gezin. In de scene waarin hij door een speelgoedclown wordt gewurgd blijkt de 'prop' niet te werken en wordt hij daadwerkelijk gewurgd. De actrice JoBeth Williams, die de moeder speelde verklaarde destijds dat tijdens de opnames zij bij thuiskomst alle fotolijsten schuin aan de muur vond. Ook nadat zij deze de dag ervoor weer recht had gehangen.
Verder zijn er nog opsommingen van meerdere vreemde voorvallen, maar die gaan zelfs mij iets te ver. Zo gaat het gerucht dat de beenderen van de lijken in de zwembadscene echte beenderen zijn. Bij een fotoshoot voor Poltergeist III blijkt achteraf dat bij actrice Zelda Rubinstein een witte waas/vlek te zien is. Het moment van de fotoshoot was ook het moment van het overlijden van haar moeder. Bij het filmen van diezelfde Poltergeist III stort een decor in waarbij, op één na, alle aanwezige crewleden gewond raken.
En zo zullen er nog meer voorbeelden zijn. Wellicht ook van nog andere filmtitels, maar eerst ga ik van de week nog maar eens naar Poltergeist kijken...
Als ik later zo rond 60 jaar oud ben en het internet bestaat dan nog steeds dan kan ik terugklikken naar het blog van vandaag, want deze maand in 2008, op mijn eenenveertigste, was het moment dat het eindelijk tot mij doordrong dat mijn stoffelijke aanwezigheid hier op Aarde begon met aftakelen. Ik wilde er eerst niet aan toegeven, maar ik had uiteindelijk geen andere keus meer. Sinds vandaag ben ik eigenaar van gebruik ik een eigen leesbril.
Met het horeca-rookverbod in het vooruitzicht lijkt het wel of de discussie over het wel of niet roken steeds heftiger wordt. Het ziet er naar uit dat rokers er van doordrongen zijn dat het over een week echt over en uit(drukken) is. Wat het roken in het openbaar betreft. Zo hoorde ik vorige week ook rokers praten over het onrecht dat hen wordt aangedaan, maar sommige rokers halen de schouders op en verklaren wel naar buiten te lopen als ze het gevoel krijgen dat de longen te schoon aanvoelen.
In dat gesprek van vorige week werd door een roker aan mij gevraagd of ik blij was dat ik er al een paar jaar van af was en voordat ik antwoord kon geven reageerde iemand uit de rokersgroep furieus: 'Ex-rokers! Die zijn het ergste!' Er volgde een tirade die eindigde in de trant van dat de ex-rokers toch wel het meest a-sociale volk zijn. Ik keek de persoon aan en vertelde dat ik in dit gesprek nog niet één woord had gezegd en vroeg hem wie hier nu a-sociaal was.
Na een weekend van bijkomen van de schitterende overwinning (4-1) van Oranje op de Slakkenvreters Fransen (en het feestje erna) plus een weekend van een vaderdagtour, had ik vanavond eindelijk ook weer tijd om de stapel wasgoed van een paar dagen weg te werken. Eindelijk kan ik weer eens een schone onderbroek aan (bij wijze van spreken natuurlijk!). Nu dan een moment om even te bloggen.
Per vandaag heb ik een link van mijn weblog (draystation) sinds 3½ jaar naar Hyves gemaakt. Niet dat dit zo moeilijk is. Je moet de RSS-feed bij Hyves invoeren en dan komt het blog van web-log.nl als vanzelf daar te staan. Inclusief foto's en dergelijke. Hoe het precies allemaal werkt weet ik ook niet, maar zolang het werkt ben ik happy. Niet dat iedereen er op zit te wachten, maar sinds vandaag ook mijn -bijna- dagelijkse blogs op Hyves..
Vandaag weer een hele stapel folders door de brievenbus gekregen. Ik bedacht me dat er helemaal geen Sinterklaas of Kerst aan staat te komen, maar ineens viel het kwartje: Het vakantiegeld wordt bij menig Nederlander op de rekening gestort. En de heren (en dames) ondernemers willen daar natuurlijk een graantje van meepikken. Vanzelfsprekend natuurlijk, want ze moeten ondernemen. Het valt me op dat het steeds vaker voorkomt dat de middenstanders het ludieke idee hebben opgepikt om de klanten kortingsstickers te geven, zodat de consument zelluf mag kiezen waar hij of zij de korting op neemt plakt. Tegenwoordig kan je naast de dagelijkse boodschappen nu ook bij diverse warenhuizen de luxe artikelen bestickeren.
Daar ga je dan. En sta je dan. Met de stapel folders onder de arm bij het plaatselijke warenhuis. Lekker actief door de schappen, druk met het bestickeren en jezelf rijk aan het (be)rekenen. Moet je natuurlijk niet vergeten goed de actievoorwaarden te lezen, want voor je het weet besticker je een artikel waar geen recht op korting is. Die stickers zijn niet meer makkelijk van het artikel te halen en beschadigde stickers geven geen korting meer. Ik weet wel beter, ik ga naar de winkels met de normale kortingen. Ik ga geen folders meer uit de papierbak halen om alsnog geen korting te krijgen. Kortingsstickers? Sticker in..
Ik maak het al zes jaar lang ieder jaar mee en ik vind het nog steeds bijzonder leuk. Een helikopter die (bijna) in je voortuin landt. Met de bevrijdingsfestivals in Almere wordt de hoofdact per hefschroef- vliegtuig bij ons voor op het veldje 'gedumpt'. De hele buurt loopt uit en de mensenmassa staat zich, naast de brandweerauto's en politie voor je huis te vergapen aan het hele gebeuren. Zo blijft Bevrijdingsdag voor ons ieder jaar een feestje.
De afgelopen dagen hebben we heerlijk buiten doorgebracht. Het weer en de temperaturen waren het afgelopen weekend (en nu nog steeds) fantastisch. Edo is druk in de tuin bezig geweest met onder andere het repareren van de 'reigerschrik' en deze deed het na wat aanpassingen uiteindelijk weer. Voorlopig zal er door ons geen vijvernetje over het water gespannen worden.
Ik heb de overdadige begroeiing uit de tuinvijver verwijderd. Edo had een goedje bij een specialist gekocht waarmee je de vijver weer kristalhelder kunt krijgen. Dit is zeker gelukt! We kunnen nu tot op de bodem van de vijver kijken en het blijkt dat we naast de goudvissen ook een aantal zwarte visjes hebben rondzwemmen. Tot mijn grote schrik verbazing zag ik ook nog een watersalamander in de vijver ronddolen (yuck!).
Uiteindelijk hebben we de zondagactiviteiten in de tuin met een barbecue beëindigd. De eerste van dit jaar. Dit was ook weer echt genieten.
Vanmiddag rond half vijf zat ik op het werk aan rapportages te werken. Op de achtergrond klonk de radio en samen met collega M. zaten we met Alain Clark mee te zingen. Tot ineens het beeldscherm van de computer zwart werd en Alain en z’n vader het zwijgen werd opgelegd. Ik keek collega M. aan en dacht er sprake was van een kleine stroomstoring. Maar alles bleef uit en stil. Een blik naar buiten gaf mij de wetenschap dat de storing op grotere schaal was, want de verkeerslichten deden het ook niet.
Gezien het late tijdstip (tegen de tijd dat de stroom het weer doet kan je alles weer afsluiten) besloten vele collega’s het een dag te noemen en vertrokken richting huis. Aangezien de mens een kuddedier is, besloot ik ook maar te gaan. Helaas kon niet iedereen meteen weg, want de hekken van de parkeergarage wilden eerst niet open. Net toen ik bedacht dat ik net zo goed naar huis kon lopen werden de getraliede hekken onder het pand geopend.
De storing bleek zeer plaatselijk te zijn, want nog geen kilometer verderop (thuis) deed alle elektrische apparatuur het.
Afgelopen zaterdag (op Edo's verjaardag) hebben we vriendin
Linda geholpen met de verhuizing. Edo samen met Talitha's Marcel heen en weer
gesjouwd en gereden. Talitha, Linda en ik in het nieuwe huis alles op de nieuwe
plekken gezet en verder zijn Marlies, Wimmert en Linda's Marcel in het oude
huis druk bezig geweest. Klaar voor het transport naar de Stripheldenbuurt. Voor
Edo weer eens een andere manier ervaring om de verjaardag door te brengen. Gisteren
hebben we thuis uitgebreid gebruncht en in de middag even naar Dronten geweest.
Bij Edo's ouders op paasvisite waar we schoonzus Petra en zwager Jan ook
troffen. Verder gisteravond heerlijk relaxt voor de buis gehangen en vandaag gaan
we ook niet al te veel doen. Zo voelen we ons toch een beetje op ons Paasbest.
Edo is dit jaar voor zichzelf begonnen met een tweetal bedrijven. Om toch een klantenkring te creëren is hij afhankelijk van een auto. Klanten in den lande bezoeken gaat een beetje moeilijk op het fietsje en het openbaar vervoer is dan toch ook niet echt een oplossing. Vandaar dat we per vandaag weer een auto van voor de zaak hebben.
Vorige week heb ik me opgegeven voor het lidmaatschap van de ondernemingsraad. Hiervoor moest ik eerst 10 handtekeningen verzamelen van mijn naaste collega's en als er meerdere kandidaten zich aanmelden, zullen er verkiezingen gehouden worden. Ikzelf denk niet dat ik dit jaar campanje hoef te voeren, omdat niet iedereen gemotiveerd genoeg is om ondernemingsraadlid te worden (dat scheelt weer modder gooien tijdens de campanje). Ik moet eerst zelf nog maar zien of ik het kan combineren mijn bezigheden als redactielid van het personeelsblad, mijn lidmaatschap van de feestcommissie en mijn normale werkzaamheden natuurlijk.
Jawel, het is weer zover; week 50. Mijn geboorteweek. Iedereen heeft er ééntje.
We hebben een geboortedag (ook wel verjaardag genoemd) een geboortejaar (tegenwoordig óók op DVD verkrijgbaar!) Dus waarom zijn we ons niet bewust van onze geboorteweek?
Zo halverwege het jaar, in week 26 ofzo, denk ik:'Hé, nog een half jaartje en ik ben jarig!' Misschien komt dat omdat ik in een week met een (afge)rond getal geboren ben... Of wellicht leeft het ook bij anderen niet, omdat een geboortedag niet altijd in dezelfde week is. (nèt op het randje)
Wat mij eigenlijk het meest verbaasd, is dat de commercie hier (nog?) niet op ingesprongen is. Voor een aardig bedrag: het tijdschrift uit jouw geboorte week
(èn jaar). Volgens mij ligt hier nog aardig wat geld te verdienen. En ben ik tevens
zo stom om dat hier online te melden.
Maar aan mij zullen ze (nog even) niets verdienen, want zie hieronder: Dé Donald Duck uit mijn geboortejaarweek! Jammer dat de week in 66 op tien december begon en niet de twaalfde. Maar ja, je kunt niet alles hebben..
Yep, Ik hou van de jaren 80. Waarom? Omdat ik ze bewust heb meegemaakt. De jaren 60 & 70 waren ook leuk, maar toen was ik nog te jong om iets mee te krijgen. Hoewel? Als ik het TV-programma 'I -hartje- 70's' zie, ben ik van mening dat ik de jaren van 1977 t/m 1979 tóch wel helemaal bewust heb meegemaakt. Maar de 80's zijn favoriet. Wellicht heeft het te maken dat in 1981 zus nummero 3 het huis uitging om te trouwen (ik ben de Benjamin..) en dat ik toen pas ècht bewegingsvrijheid kreeg. (deze zin levert wel een reactie op) De 80's betekenen voor mij vooral de jaren van muziek. Het begon met Adam & The Antz, later Culture Club waarvan de posters alle muren en deuren bedekten. De wel opgemaakte ogen van Boy George keken je via de posters na, als je in mijn kamer kwam. Stiekem bleef ik fan van ABBA, omdat ik ze in m'n hart ècht goed vond. En vandaag is collega Lotte jarig. Geboren eind 1982, nèt toen Culture Club doorbrak met 'Do You Really Want to Hurt Me'. En ik vraag me af wat haar herinneringen zijn aan deze jaren. En ik vraag me ook af: wat zijn jouw herinneringen aan de jaren tachtig?
Laatste reacties